پنجاه ساله گي !

چندي نمي شود  كه برتو برنشسته ام

يا راست تر بگويم

چندي نمي شود كه بر تو برنشاندنم ،

گردن به من نمي دهي ، باشد

خود دستِ كم  بگو به كجا  مي كشاني ام .

 

اسبِ رَموك !

خسته م ـ شكسته نيستم اما ـ خستهَ م ،

زان پيش تر كه  همچو يك سربار

از شانه ات بيفتم

اي كاش  مي رساندي ام تا آشيانه ام .

 

پيرِِ  ِ رَموك !

رامَم  نمي شوي مي دانم

من دل نمي كَنم ولي از تازيانه ام .

 

 

 

 

پنجاه ساله گي !

گه گاهي  با هزار چراغ ـ

آويز از دلم ، دستم ، نگاهم ، روحم ، خيالم ، آهم ـ

مي گَردم و چيزي نمي بينم ؛

گه گاهي زير ِ پَرتو ِ  اين < كينگه ـ سو ـ پلِج >

نورم

نورالانوار .

 

 

 

 

پنجاه واره گي !

اين گَلـّه هم، چنان همان گَلـّه ست

پاشيده در سراسر ِ اين مرتع

 

دلْ بسته ي چريدن

پابسته ي  چراگاه .

 

 

پنجاه ساله گي !

اندوهِ نان ، هنوز

اندوه ناك ترين اندوه است ؛

برشانه ها هنوز هم اين اندوه

كوهي ست ، كوه ، كوه ترين كوه ؛

با اين همه ، شگفتا

اين تنگناي خاكي

از نان/به نرخ ِ روز/خوران انبوه است .

 

 

 

پنجاه ساله گي !

اين لاك پشتِ پير

هرچند فكر مي كند تا بل كه

سر در بياورد از اين لاكي كه

افتاده روي پيكر ِِ روحش ،

ممكن نمي شود .

 

 

پنجاه واره‌گی!

گه گاه مثل يك  تماشاگر

از تيره گي ِ  ژرفِ  تماشاخانه ام

برصحنه خيره مي شوم  ـ با چشم ، با خيال ـ :

برصحنه ي يك خنده

برصحنه ي يك انسان

برصحنه ي يك باران ، يك برگ ، يك هرچه .

 

              هر پرده ای كه باز مي شود ، پشت اش پرده ست

              پرده ست پُشتِ  پرده كه مي بينم

              پرده ست ، تنها پرده ست

              پرده ست .

 

              در پُشتِ  هيچ پرده ای چيزي پيدا نيست

              جز پرده ای ديگر ،  بي شمار پرده ،  بي انتها . . .

 

 

هرچند گاه گاهی < ديدن > هم

خود پرده اي ست

بر هر چه ديدنی .

 

 

پنجاه ساله گي !

دنيا به ژنده دانِ  عظيمي بدل شده ست :

 

مهتاب

چون تكّه هاي پاره پوره ي يك توريِِ سفيد

برشاخ اين سيهْ دار

بازيچه دستِ باد .

 

چيزي كه روزگاري عشق مي ناميدند

افتاده برمعابر.

 

افتاده گي

با سر فرو افتاده ست

ازبام ِِ نام ِ خود .

 

دنيا به ژنده گاهِ غريبی بدل شده ست :

 

تا چشم كار مي كند زردي هست وخشكي

تا چشم كار مي كند  فريادِ  رنگْ باخته ي  برگ است .

تا چشم كار مي كند جايي نيست

تا آدمي بتواند درآن قدمي بردارد

بي آن كه  زيرپاي او ، بانگِ خشكِ  برگي  برخيزد

بي آن كه  زيرپاي او ، رنگِ زرد و غوغاي رنگْ باخته گی شَتَك زند .

 

دنيا به ژنده زار ِ عجيبی بدل شده ست

دنيا به ژنده اي .

 

 

 

پنجاه ساله گي !

هم/چون كسي كه آشيان زده در قلبِ يك مَسيل

هم/واره  بوي سيل مي شنوم ، بوي سيل ، سيل .

 

از اين خبر كه مثل  باد مي گذرد ، مثل باد ، باد

صدها هزار بيد

درخنده ، در نگاهِ من مي لرزند .

 

هرچيز از اين خبر

يا مثل من مي لرزد

يا  دارد مي گريزد .

 

ديري ست كوه ها هم

ديگرچندان به كوه نمي مانند ؛

آن ها در پُشتِ نام ِ خود از پا افتاده اند :

    [ هم/چون كسي كه از هراسي به يك قلعه ي عظيم پناه آرد

       دروازه اي عظيم را در پُشتِ سر ببندد

       و پشتِ آن ، حقيروار بلرزد . ]    

آن ها درونِ شكل ِ خود پنهان اند

آن ها به ظاهرست كه ايستاده اند-

ورنه  پُراز گريز و فرارند

وز دستِ سوز ِِ  اين خبِر ِ  دهشت زا

تا مغز ِِ استخوان شان مي لرزند .

 

 

 

 

پنجاه واره گي !

ديري ست كوه ديگر

تنها نمادِ استواري نيست ؛

آخر مگرنه اين كه  كاه هم - باری كاه ! -

در اين جهانِ توفان

برجای مانده است ؟

 

 

پنجاه واره گي !

چندين و چندبار خويشتن ِ خودرا

چون دفتري به دست گرفتم و خواندم ؛

خود را  ورق زدم :

نه ، من پشيمان نيستم .

 

اي كاش دشنه ي زبانه ي فانوس ام را

در قلب آن سياهي

آن قدر  مي فشرده ام كه سحر مي شد .

 

تا خود بَدَل به گوشه اي تاريك و نَم/گرفته نگشته ام

اي كاش  مي شده ست كه چندين و چندبار ِ دگر  بر مي گشتم

فانوس ِ من به دست

به قلب آن سياهي .

 

نه من پشيمان نيستم

و  هم/چنان < رضا > يم ،

هر چند ـ گاهي فكر مي كنم ـ درختي اگر مي بودم ، رضاتر بودم .

 

 

 

 

پنجاه ساله گي !

پنجاه بار

هم/راهِ اين زمين

بر گِردِ  آفتاب چرخيدم .

 

پنجاه بار

هم/راهِ آفتاب

بر گِردِ اين جهان ، اين گِرداب .

 

و بي شمار بار

چون گِردبادي  چرخ زدم  بر مدار ِ خويش .

 

 

 

 

پنجاه ساله گی !

بي پهلوان ، اگرچه جهان برجا می مانَد

بی پهلوانی ، بي گمان  به زندان مي مانَد :

 

 

نيمی ز پهلوانان

در زير ِ بار ِ پهلوانی ِ خود مي لرزند .

 

نيمی

از يادِ پهلوانی ِ خود بی‌خواب؛

لَم داده  نيمی زير ِسايه‌ی آن در خواب .

 

 نیمی

در اندرون ِخود به دو نیمه.

و نیمی، چون درخت‌هایی زیر ِتَبَرهای خیل ِهیمه‌گران

انبوهی نیمه‌نیمه.

 

نیمی

نیمه‌کاره.

 

پنجاه ساله‌گی!

جان بركفانی ديدم

بازيچه بركفِ نان .

 

بازيچه بركفِ نام

جان بركفانی ديدم .

 

 

پنجاه ساله گی !

بر ياد ، نام ِ آن گُل

مانده ست ، آری ، امّا

اما چه ماندنی :

انگار قابِ عكس ِ كسی را  چهار ميخ

آويز كرده اند به ديوار ِِ

             تيره ترين اطاق ِِ

             تيره ترين خانه ای ، در

             تيره ترين دياری ، در

             تيره ترين روزگار .

 

اين گونه خنده آور

در ياد ، نام  ِ آن گُل .

 

 

 

                    بازگشت به فهرست همه ی نوشته ها                    به بخش 3