اين خالي ِِ  بزرگ 

 

 

 

پنهان گر ِ  بزرگ  !

اين خالي ِِ  بزرگ را ، پنهان كردن آسان نيست .

 

()

 

مِي خوا ره ي  بزرگ  !

اِي جام ِ  رو به روي تو ، هِي خالي ، خالي تر !

در جام ِ  روبه روي خود

اين خالي ِِ  بزرگ  را  پنهان مكن !

 

اين خاليِِ  بزرگ

باهيچ مستي اي

پنهان  نمي شود .

 

()

 

اين خال يِِ  بزرگ

اين « جا »

كنار ِ من .

 

()

 

 

غوغاگر ِِ  بزرگ !

بر طبل ِِ  توخالي  مي كوبي

در اين جهان ، اين طبل ِ  توخالي .

 

اين خالي ِِ  بزرگِ

در زير پاي تو

با هيچ  هاي ـ هويي

پنهان  نمي شود .

 

()

 

بي هوده  نيست  كه همواره  چنين آسان

برباد  مي روي ؛

بااين  همه خالي  كه در دست توست .

 

()

 

من كِشتْ گاهِ  كوچكِ  خود را ،  با يقين و ترانه ، دانه پاشيدم 

وَرزا  شدم  ،  < اْزال > §  كشيدم بردوش 

باران شدم  براو  باريدم

پرچين شدم  به دور او پيچيدم

گه گاه  چون  مَتَرسَكي  در او ايستادم ؛

با اين همه ،  با اين همه ، اين خالي ، اين خالي ، اين خالي ِِ بزرگ  در او  ره يافت .

 

برزيگر ِ  بزرگ!

در  كشتْ زار ِ  كوچك تو ،

اين خالي ِِ  بزرگ

باهيچ  هرزهْ روئي

پنهان  نمي شود .

 

()

 

بي عشق

بي جواني

خامي ،

اين خالي ِِ بزرگ را  ، پنهان كردن آسان نيست .

 

1376

 

 

                                                

تيكا  §           

 

 

 

شرمنده  از نگاه تو هستم ، تيكا !

 

يك  چشم ِ  نيمه باز است و ، صدها نگاه كردني 

يك  دستِ  نيمه بسته و ،  صدها  نگاه داشتني

يك شانه و  ، صدها بار .

 

()

 

گه گاه  اي پرنده  ، راهْ گشودن  به تو آسان است

يك پنجره ،  كه نيمه باز شود ، كافي ست

يك  دَر ،  كه نيمه بسته

يك  روزنه.

 

گه گاه راهِ من  به تو ، هِي  پيچ  مي خورَد

انگار ، پا به پاي  اين ماري  كه  در من ، از زخمي  برخود  مي پيچد ،

هرچيزي ، مثل گِردْ بادي  ، دور و بَرَم  ، برخود  مي پيچد ؛

از چارسو  ،  صدا ي تو مي آيد ،

از هيچ سو ،  به سوي تو  راهم نيست .

 

()

 

شرمنده  از نگاهِ تو هستم ، تيكا !

 

يك  اسبِ  لَنگ است و ،  صدها ارّابه

يك  پا  و ، صدها راه ، صدها  گُم راه

يك  فرصتِ كوتاه  و ، صدها كار .

 

از من  به دل مگير !

مي خوان !

مي پَر !

 

1376

 

            § ـ  تيكا :  توكا -  پرنده اي به اندا زه ي سا ر   

 

 بر  اين  پهناور

                                   

                                       

براي :  ننه و آقاجان

    

                   

 

 

 

هم  پارو بوديد

هم  پاروزن .

 

()

كِي ، در كجا ، چه كسي اين قايق را بر آب انداخت ؟

از جايي، چيزي ، مي گريخته است به جايي، چيزي ؟

 

يا آن كه نه ،  كسي ، جايي اين قايق را  براين پهناور ، خاليْ رو ، سرگردان ديد

وان گاه  شوق ِِ يك گذار و گشتِ كوتاهي  او را  به سوي اين قايق برد ؟

شوق ِ گذشت و گشتِ كوتاهِ ما

اين زندگي ـ

گشت و گذار ِِ  كوتاه

اين جاودانه كوتاه ،

كوتاهِ  جاودانه .

 

()

 

هم  آبي  بوديد

هم  آب .

 

()

 

درپشتِ سر ،  هنوز هم  اين مِه  پا برجاست .

 

اين مِه

مي خواهد  زيوري  به گردنِ  اين پتياره ي غول آسايي باشد كه پشتِ سرم  ايستاده ست ،

يا خود  به روي تلخي ِِ رازي ، فريبي باشد شيرين ،

يا آن كه روي دامن اين كوهسار ِِ سنگي ِِ  سنگْ آئين ـ

مي خواهد  كه لطافتي رقصان باشد ،

ياخود دراين زمانه ي بيدادِ دانايي ، ابهامي باشد خيال برانگيز ؛

باري ، مي خواهد هر چه اي  كه مي خواهد باشد امّا

يك چيز روشن است :

اين مِه

در پشت سر ، هنوز هم  اين مِه  پا برجاست .

 

()

 

هم قايق بوديد

هم قايق ران .

 

()

 

مي پيچ !

    مي سپار!

        تناور < لتكا > ! § ‏

دربندِ  اين مباش به سوي كدام سو .

 

ساحل : صدا ي شيطنت دختر ِ من ا ست

وقتي كه از كشاكش ِ حيوا ني ِ روزانه بر مي گردم .

 

ساحل : نگاهي ، خنده اي ، آغوشي ست .

 

خيره شدن به دورنمايي زيباست

اُتراق ِ زيرسايه ي يك نامه اي ، پيغامي .

 

ساحل : آن نجوا ست

ـ فرقي نمي كند كه زيرلبِ من باشد

يا برلبِ پرنده اي

يا چشمه اي

نَهـري

بـرگي

سازي .

 

ساحل : گاهي  انبوهِ  يادها ست

باري ، انبوهِ ياد ها

ـ  هر چند ، یادها  گه گاهي بر مي آرند

فـرياد از نهـاد .

 

ساحل : اينان اند

ـ اينان كه درتواَند : همْ سفرانِ من ،  همْ پارو ها ؛

بس بسيار ساحل ها در آنان  پنهان است ؛

من بارها  بر اين ساحل هاشان پناه برده ام .

مي پيچ !

    مي سپار!

        تناور < لتكا > ! ‏

 

 

()

 

هم توفان بوديد

هم آرامش .

 

()

 

انبوهِ  بي شمار ِِ قايق ها

انبوهِ  بي شمار ِِ قايق رانان

انبوهِ  بي شمار ِِ قايق راني .

 

انبوهِ  بي شمار ِِ  به اين سو آن سو افتادن

انبوهِ  بي شمار ِِ  كج گشتن

انبوهِ  بي شمار ِِ  كج رفتن .

  

انبوهِ  بي شمار ِِ درياها 

انبوهِ  بي شمار ِِ ساحل ها .

 

انبوهِ  بي شمار ِِ توفان ها

انبوهِ  بي شمار ِِ آرامش‌ها.

 

انبوهِ  بي شمار ِِ خود را به آب افكندن

تا  بل كه  تختهْ پاره اي  در دستْ رس ِِ صداي غريقي گشتن .

 

انبوهِ  بي شمار ِِ به آب افتادن

انبوهِ  بي شمار ِِ  به هرتختهْ پاره اي چنگ زدن

و گاهي پيش ِ پاي تختهْ پاره هاي حقيري  زانوزدن ، خُرد شدن  ‏‏[فرياد . . . ]

 

انبوهِ  بي شمار ِِ

                    انبوهِ بي شمار ِِ

                                        انبوهِ بي شمار ِِ  . . . 

 

()

 

هم دريا بوديد

هم ساحل .

 

1367

 

 

از زبانِ يك چشم انداز

 

( دردِدل‌های یک چشم‌انداز، با تماشاگرانی که در روبه‌‌روی او یا در درون او و یا از کنار او می‌گذرند. ) 

 

 

 

همچو انبوهِ چشم اندازي كه همه جا گسترده اند ،

من هم اين گوشه

به هواي خويش

باري ،  گسترده ام

همچو يك چشم انداز .

 

 ()

 

از تماشا

از تماشاگر فرياد !

 

()

 

هر تماشاگري  تنها  به تماشاي يك گونه اي از من خُو كرده است  :

برخي ،  گاهي كه مِه آلودم ؛

برخي ،  گاهي كه  مَه آلود ؛

برخي ،  گاهي كه  تاريكم  .

 

برخي ، گاهي كه از سوسوي صبحي درچشم ِ شبنم هايم  مي رخشم ؛

برخي ، گاهي كه  براين جاده ي خاكي ِِ  درمن ، درمن  مي گذرند .

 

برخي ، گاهي كه مي بارد

        درمن

                           بر من

        از من

        برف .

 

برخي ،  گاهي كه  دورم ؛

برخي ،  گاهي كه نزديكم .

 

()

 

اِي خوشا چشم ِ  يك چشمه ، يك  بركه ، يك چاله ي آب

اِي خوشا چشم ِ  يك قطره ي باران

اي خوشا چشم ِ  يك شبنم ،

اين  تماشاكارانِ خاموشي  كه به هرلحظه به هرگونه كه باشم من

در تماشاشان مي تابم باز .

 

()

 

از تماشاي انسان

از تماشاگر ِ انسان فرياد !

 

()

 

و نگاهِ اين انبوهِ تماشاگرهايي كه به من مي نگرند :

گاهي ، همچون  نهري  با  گُلي  از زمزمه بر پُشت ؛

گاهي ، همچون  باراني  با سنگي در مُشت ؛

گاهي  آميزه اي از خار و خنده ؛

گاهي ، انگار كسي در آن  تهديدكنان  با من مي گويد :

رو به روي چشم اندازي  چون تو

از تماشاگربودن  فرياد !

 

()

 

اِي خوشا چشمه اي ، يا  بِركه اي ، يا چاله ي آب

اِي خوشا قطره ي باران

اِي خوشا شبنم ؛

اين تماشاگرهاي خاموشي كه ـ چو ماهي با آب ـ

با  تماشا زنده اند

در تماشا غرق اند

به تماشا  بندند .

 

()

 

از تماشاگشتن

از  تماشايي گشتن ، فرياد !

 

 ()

 

همچو يك چشم انداز

من هم اين گوشه

باري ، گسترده ام .

گاهي  پَرپَرزن  در دام ِ  تماشايي

گاهي  بنهاده  تماشايي را  دام .

 

1376

 

 

 

 

 

 

دو نِگاره 

 

ديداری در نگارخانه ي هستی

 

 

 

 

 

نقّاشي شماره ي يك :

نقّاشي ِ يك كودك

 نقّاشي ِ هر كودك           

 نقّاشي ِ صدها هزار كودك :

 

نهري

حياتي

خانه اي ، با دري گشاده ، پنجره اي روشن

دورنماي كوهي

درختي

 

خورشيدي ، با تبسّمي تابان

پرنده هايي .

 

پوشاك هايي ازرنگ ، برتن هر يك .

 

آميزشي ، كه درآغوشش هرچيزي همچوكودكي ، آرام است ؛

باهيچ ، هيچ ، هيچ نشانه اي از هنرنمايي ِ دانايي .

 

 

 

نقّاشي ِ شماره ي دو :

نقاشي اي شگفت :

 

بر رو به روي بومي كهنسال

انبوهِ ما كهن سالان .

 

انبوهِ رنگ ها

انبوهِ نقش ها .

 

هِي رنگ مي زنيم

هِي  پاك مي كنيم .

 

هِي نقش مي زنيم

هِي پاك مي كنيم .

 

1376

 

 

 

 

در برابر ِ پگاه

 

 

 

اِي كاش جاودانه دربرابر ِ من مي تابيدي .

 

()

 

بيداد است

اين روشنايي ٍِ شبنم خورده

اين رنگِ  با نسيم ِِ سحر، رقصان .

 

بيداد است اين

سوسوي دل پذير ِِ آب

انگار در درونِِ  هرقطره ، بامدادي مي تابد .

 

بيداد است اين

آرامش ِِ پس از توفانِ  بي خوابي ، پس ازخوابِ  توفاني

آرامشِِ پيش از توفانِِ نان و بي ناني ، اين كشاكش حيواني .

 

بيداد است

اين دَم زدنِِ كوتاه ـ

آزادي از قُلاده هاي < راه >  و < رَفت > و < كشاكش ِِ سمت وسو > .

 

بيداد است اين