بيماري

                                                                           

 

 

   

من  آبشار ِ شادِ  بهارانم

در درّه اي به عمقي هميشه .

 

گنجشكِ  نو پريده ي بارا نم

بر شاخه هاي سوخته .

 

و بي گمان  به آن پگاهي مي ما نم

كز آن چه  رو به روي خود  مي بيند ، مي سوزد .

 

بربستري بلند

تكيه زده به بالشي از انديشه .

و با تنابي كهنه

ـ  رها از نگاهِ تشنه ي من ، برگذار ِِ شايدِ مرغي ، بهانه اي ، رفتي

تن را كشانده ام به جلو ، پاي پنجره ؛

تن را ، كه روي شانه ي لرزان آن

گويي

خورشيدِ روي شانه ي عصرم ، روان روان .

 

خورشيدِ روي شانه ي عصرم ، نگاه كن !

آن سايه را  كه همچو كلاغي

از شاخسار هركِه  و هرچه  پر زد ؛

و هرچه  من  فروتر مي غلتم

او بيش تر  به روي جهان مي كشد دو بال .

1352

 

 

 

    خواهش

                                                   

 

    بر تارهاي  دردِ   من   آه   اي   نسيم   ِ  ياد !

    سر پنجه ي     ترانه زنت  ،   جـاودانـه     باد

    گنجشك  هاي    كوچْ پَرِ   خنـده    را    مدام

    بر  شاخسـار ِِ   گريه ي   مـن    آشيانــه  باد

 

   خورشيدي در  درون  شبِ    مشت هاي  من

    گرمايي    در   سراسر    جــان ام   روانـه باد

   آن  آتشـي  كه   بي آن ، سرد است  زندگي

    همــواره     از  نگاه  و  لب ام  در زبـانـه    باد

 

    دوشيزه ي  قـديم ِ  من    اي پا/سپُردِ  نـان !

    با  تار ِِ  گيسوان     تـو   از   من  تــرانه    باد

    چون چشمه ساري جوشش ِلبخند برلب ات

    بر  شاخــه ي   نهالِ    نگــاه ام   جوانه  باد   

 

    بر  پــّله هاي    قلعــه ي     پيشــاني ِِ   تَرَ م

    اين پير ، كه   شُكوهِ   دل اش  بي كرانه   باد

    آن كودك،اين رفيق ِ شب ودرد وكوچه هاست

    مرغي  كه  هرچه دورتر از  دام ْش ،  لانه  باد

 

    محبوس ِبرج ِ كينه ي خويش ام  دراين سپنج

    توفـانِ  خنده  ،  زندگــي ام   را   به شانه باد

    بر  تارهاي   دردِ من   آه    اي نسيــم  ِ  ياد !

    سرپنجــه ي  تــرانه زن ات     جــاودانه    باد

   

    1352   

 

 

 

 

 

بر رواق              (1)    

                                                                   

   

 

 

 

    

در روستاي هستي خاموش ِِ من ، سگ ها  مداوم پارس مي گيرند .

من ايستاده بر رواق ِ بيم/ناكی

هم/چون

فانوس لرزاني .

 

()

 

پوشانده  هرجا را  گِل و لايي شگفت انگيز

خورشيد تا زانو  فرو در آن

و در دو سوي اش ،  تا كمر در گِل

هم روز

هم شب .

 

هر چيز ، پشتِ سنگر ِ اين شام/گاهانِ شگفت‌انگیز ، در ترديد .

هر چيز

بي وقفه  با خود  شاخ درشاخ

بي وقفه  باخود  پنجه درپنجه .

 

هرخانه  هم/چون  بقچه اي  هنگامِ  كوچا كوچ ،

هرپنجره  همچون  پيامِ ِ سر به مُهر ِِ  چشم/در/راهي ،

هر چينه  چون فرياد من ، كوتاه .

 

« وَرزا » نشسته  گوشه اي  برزخ :

آماجِ عوعوهاي  چركين ِ  سگان  و باد ،

خونين ِِ  نيشانيش ِ   زنبوران ،

جزغالِِ   تَشْ وَنگي   فروخورده ـ

چون  كوهي از كاهي كه درآن آتشي  ديرينه  پنهان است .

 

()

 

من   وام ْدار  آن  گُلي هستم

كه در كنار كشتْ زار ِ  كوچكم   روييد و ، آتش ـ

شد  ميهمانِِ  جاودانِِ  كومه سار ِِ  داستانِِ  من

                                             دراين سرما .

 

()

 

آه  اي سگان پير‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ !

چون پاسداري هاي من ،  بر گِردِ  ديوار ِِ  بلندِ  قلعه ي  اندوه

اي پاسداري هاي تان ،  خود ،  قلعه اي تاريك !

 

از دور ، سوي من

يك سايه ي  بي جسم

                   كور و استخواني

                               مي سپارد راه .

()

 

سگ ها  مداوم  پارس مي گيرند .

سگ ها  مداوم  پارس مي گيرند .

سگ ها  مداوم  پارس مي گيرند .

 

1352

 

 

 

       

بر رواق              (2)     

                                                                   

   

 

 

 

    

در روستاي هستي خاموش ِِ من ، سگ ها  مداوم پارس مي گيرند .

من ايستاده بر رواق ِ بيم/ناكی

هم/چون

فانوس لرزاني .

 

 

در روستاي هستي خاموش ِِ من ، سگ ها  مداوم پارس مي گيرند .

پوشانده  هرجا را  گِل و لايي شگفت انگيز

خورشيد تا زانو  فرو در آن

و در دو سوي اش ،  تا كمر در گِل

هم روز

هم شب .

 

 

در روستاي هستي خاموش ِِ من ، سگ ها  مداوم پارس مي گيرند .

هر چيز ، پشتِ سنگر ِ اين شام/گاهانِ شگفت‌انگیز ، در ترديد .

هر چيز

بي وقفه  با خود  شاخ درشاخ

بي وقفه  باخود  پنجه درپنجه .

 

 

در روستاي هستي خاموش ِِ من ، سگ ها  مداوم پارس مي گيرند .

هرخانه  هم/چون  بقچه اي  هنگامِ  كوچا كوچ ،

هرپنجره  همچون  پيامِ ِ سر به مُهر ِِ  چشم/در/راهي ،

هر چينه  چون فرياد من ، كوتاه .

 

 

در روستاي هستي خاموش ِِ من ، سگ ها  مداوم پارس مي گيرند .

« وَرزا » نشسته  گوشه اي  برزخ :

آماجِ عوعوهاي  چركين ِ  سگان  و باد ،

خونين ِِ  نيشانيش ِ   زنبوران ،

جزغالِِ   تَشْ وَنگي   فروخورده ـ

چون  كوهي از كاهي كه درآن آتشي  ديرينه  پنهان است .

 

()

 

من   وام ْدار  آن  گُلي هستم

كه در كنار كشتْ زار ِ  كوچكم   روييد و ، آتش ـ

شد  ميهمانِِ  جاودانِِ  كومه سار ِِ  داستانِِ  من، دراين سرما .

 

()

 

آه  اي سگان پير‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ !

چون پاسداري هاي من ،  بر گِردِ  ديوار ِِ  بلندِ  قلعه ي  اندوه

اي پاسداري هاي تان ،  خود ،  قلعه اي تاريك !

 

از دور ، سوي من

يك سايه ي  بي جسم

                   كور و استخواني

                               مي سپارد راه .

()

 

در روستاي هستي خاموش ِِ من ، سگ ها  مداوم پارس مي گيرند .

سگ ها  مداوم  پارس مي گيرند .

سگ ها  مداوم  پارس مي گيرند .

سگ ها  مداوم  پارس مي گيرند .

 

1352

 

 

 

    

   

 

 

 

 

دو دِل

 

 

 

 

 

 

اسبِ  نحيفِ  بسته به  ارّابه

ايستاده  در كنار من و داستان من

با باري ازغبار .

 

   « هي هاي ! اي توسوخته دركوره ي درنگ

   زنداني ِِ  رها شده در برف و باد و شب

   زنجيريِِ حصار ِ فراموشي

   اِي مثل سيل خنده ي من بي مهار ، هي !

 

   رودي بودی که پاي سدٌی كهنْ سال

   ازرفتن بازمانده‌ای ،

   و راهِ مانده را

   درخويشتن سپردي و مرداب گشته ای.

 

   ديري ست در تو ، تنها

   مرغانِِ پير ِِ خسته پَر ِِ دشت هاي دور

   ـ با لعنتِ شكارچيان در قفاي شان ـ

   كاشانه ميكنند .

 

   و از نهادِ توست  ، كه گويي

   قورباغه ها

   در گوش ِ شام گاه  جهان  ناله مي كنند .

 

   و آب هاي  راكدِ تو ، تنها

   با بادهاي هرزه است  كه  گه گاه

   چين مي خورند و خواب  تو را پاره مي كنند .

   ـ چون چين هاي چشمه ي پيشاني ِ  تَرم

  از بادِ  روزگار ـ .

 

   اي در اجاق ِِ سرد ِ تو من  هيمه وار ، هي !

 

   من اهل اين ديار ِِ تبه كار نيستم .

   آن نهر ِ سركش ام ، كه به گودالِ  اين ديار

   ازخويش ، پُر شدم .

                   ـ   در من  چه  چرك ها  كه نَشُستند   

ـ   در من  چه  هرزه ها  كه نَرُ ستند

ـ   در من چه  زخم هاي فراوان  . . .

 

اي روي تار ِِ سا ِِ تو من پنجه وار ، هي !

 

   من اهل اين ديار تبه كار نيستم .

   آن دشنه ام كه پرتاب

                  گشته است تا نشيند

                                  برسينه ي تباهي .

 

   آن دشنه ام كه آتشِ شوق ِ هزارقلب

    آن را گداخته است .

   حيفا كه دستِ ملتمس و چركي ِ درنگ

   چون  بادِ  در كمين ِِ چراغ ام ، شناخته است .

 

   افسوس

    برمن كه در غلافِ  درنگ ام  نشسته ام

    و زنگ  مي زنم .

  ـ  با من چه پرده ها كه دريدند

                     ـ  با من  چه خنده ها كه بريدند

                     ـ  با من چه كُشته هاي فراوان . . .

 

   بنگر به من كه من

   از گوشه ي  لبي  كه  مدام اش  گزيده ام

   آن چك چكِ  دمادم  ِ  خون ام ، كه

   پاي  نهالِِ نورس ِِ  فرياد  مي چكم .

 

   اي  بر گلوي  يأس ِِ  تو من  دشنه وار ، هي !

 

   بارانِ  تازيانه و دشنام برتو باد !

   اي آن كه  ايستاده اي

   و پا به پاي تو همه چيز ايستاده است .

 

   شمشير بر تو باد !

   اي آن كه  چون  شغال

   در بيشه ي اراده ي من  زوزه  مي كشي .

 

   زود است تا به پنجه ي عزمي

   ارّابه ي شكسته را ، با حسرتي چنان

    از گُرده ات گره  بگشايم

   كه سرنوشت تيره ي آواره گي ش را

    آزاد می کند

    ازقايق ِ عظيم ِحقارت

    او

     كو